Yıl 1938…
Bir ulus, yüzyılların yorgunluğunu üzerinden atarken, en güçlü omzunu kaybetti. Ama o omuz, ardında öyle bir iz bıraktı ki, bugün hâlâ o izden yürüyen milyonlar var.
Atatürk’ü anlamak, yalnızca bir fotoğrafın önünde saygı duruşunda bulunmak değildir. O’nu anlamak; cehaletin karanlığında bir mum yakabilmektir, bilimin ışığında yürümeyi sevmektir, adaleti, eşitliği ve özgürlüğü yürekle savunabilmektir.
Ne yazık ki bugün hâlâ bazıları O’nu “inançsızlıkla” suçluyor. Oysa Atatürk’ün mücadelesi dine değil, dinin arkasına sığınıp halkı sömüren yobazlığa karşıydı. O, inancın en saf hâline sahipti: İnsana, emeğe, vicdana inanıyordu.
O, camilerde ibadetin, mekteplerde bilimin, kalplerde insanlığın var olmasını isteyen bir liderdi.
“Din lüzumlu bir müessesedir” derken, inancın insan ruhundaki yerini herkesten iyi biliyordu.
O, “akıl” derken inancı küçümsemedi; “bilim” derken kalbi yok saymadı.
Sadece şunu söyledi: “İnsan, düşünmezse köle olur.”
Atatürk, akılla inancı düşman değil, denge unsuru olarak gördü.
“Hayatta en hakiki mürşit ilimdir” sözü, bilimin dine rakip değil, hakikatin aracı olduğunu anlatıyordu.
Bugün hâlâ onu anlamayanlar, aslında o dengeyi kaybedenlerdir.
Atatürk, bu topraklarda sadece bir rejim değil, bir fikir disiplini kurdu:
Akıl, vicdan ve adaletin yan yana yürüyebildiği bir anlayış.
O yüzden O’nu anlamak, dogmaya değil düşünceye, kör itaate değil özgür iradeye inanmak demektir.
87 yıl geçti… 87 yıl sonra bile, onun fikirleri eskimedi.
Sabahları hâlâ onun “Nutuk’taki sesiyle uyanıyoruz. O hâlâ aramızda bir meşale gibi duruyor. Her 10 Kasım’da değil, her sabah yeniden doğuyor.
Her ilerleme çabasında, her özgürlük talebinde, her kadının başı dik yürüyüşünde O’nun nefesini hissediyoruz. Bir okulun bahçesinde, bir askerin yemininde, bir genç kızın “ben yaparım” deyişinde o hep orada.
Atatürk’ü anmak kolay, anlamak zor.
Ama biz o zoru seçtik.
Çünkü onun ışığı, sadece geçmişi değil, geleceği de aydınlatıyor.
Evet, 10 Kasım bir matem günü değil, bir farkındalık günüdür.
Atatürk’ü özlemek yetmez, O’nu yaşatmak gerekir.
Çünkü Atatürk, bir dönemin değil, geleceğin adıdır.
Zaman geçer, takvimler değişir, nesiller büyür...
Ama bir tek şey hiç değişmez:
Bu ülkenin kalbinde Atatürk’ün yaktığı ışık hiç sönmez.
