O sabah ısıya dair hiçbir kaygınız kalmaz. Ne doğalgazın faturası gelir aklınıza ne sobanın kömürü ne elektrik düğmesinin serinliği. Güneş, hiçbir karşılık beklemeden evi ısıtmıştır. Duvarlar sıcaktır, zemin bile dostane.

Pencereyi aralarsınız usulca. İçeri dolan rüzgâr, sadece bir hava akımı değil artık. İçinde kırların kokusu vardır. Toprağın uyanışı, tomurcukların sabırsızlığı, meyveye duracak çiçeklerin taptaze vaadi… O rüzgâr ciğerlerinize kadar gelir ve orada bir şeyleri uyandırır.

Yolda gelirken boş geçmemiştir; kuşların cıvıltılarını da toplayıp getirmiştir beraberinde. Uzun yollar kat etmiştir belki de. Betonların gölgesinden, egzoz dumanlarının içinden sıyrılıp gelmiştir. Boğulmuş bahçelerin, tarumar edilmiş parkların arasından yine de bir yerlerden bulmuştur kokuyu, sesi, neşeyi... Ve sonunda ulaşmıştır size.

İşte o an fark edersiniz: İlkbahar gelmiştir. Nihayet!

Birden yüreğiniz hafifler. İçinizde nedensiz bir sevinç filizlenir. O sevinç, doğanın bir kez daha mucizesini göstermesinden, hayatı yeniden başlatmasından gelir. Hayattasınız. Tanık oluyorsunuz. Doğa yenilenirken siz de onunla uyanıyorsunuz.

Durup kalırsınız öylece. Ne bir şey söyleyebilir ne bir şey düşünebilirsiniz. Ama gülümsersiniz. Aptalca, sebepsiz gibi görünen bir tebessümle... Oysa derindir. Çünkü bu mevsim sadece doğaya değil, insana da döngüyü hatırlatır. Kaybettiğini sandığı her şeyin geri gelebileceğini, her karanlığın ardında yeniden bir ışığın doğabileceğini fısıldar kulağınıza.

Ve en güzeli de şudur: İlkbahar, size umut verirken hiçbir gerekçe aramaz. Sadece size değil, her canlıya eşitçe uzatır elini. Ağacın, kuşun, kedinin, insanın... Herkesin aynı anda aynı mucizeye dahil olabildiği tek mevsimdir bu.

Bu yüzden gülümsersiniz. En saf, en içten, en sahici haliyle.

İlkbahar, hayata yeniden inanmanın diğer adıdır.

Emin Erman, 18 Nisan 2025.