“Ah şimdi çocuk olsam” dedi beni gören bir büyük.

Çocuk olmak mutlu olmak demekti, özgür olmak, dertsiz, tasasız olmak demekti Ona göre. Kim bilir belki de O öyle bir çocuktu.

Bense içimden keşke büyük olsam dedim Onu görünce. Beni üzen yaralayan şeylerle savaşabilirim. Kendimi koruyabilirim, kötülüklerden, kötü insanlardan…

Sahi bütün çocuklar mutlu mudur? Annesi ve babası hep yanında, hepsi seviliyor şımartılıyor mudur. Bir ben miyim böyle yalnız sevgisiz ve mutsuz. Bütün çocukların saçını annesi mi tarıyordur ve gece uykusunda yanağından öpüp üstünü örtüyor mudur. Huzurla sıcacık yataklarında uyuyor güzel rüyalar görüyor mudur ? Bütün çocuklar.

Bir ben mi üşüyorum ve korkuyorum geceleri. Çiçekli bahçelerde değil ormanda kayboluyorum, elimi uzatıyorum karanlığa , sonra üşüyen elimi dizlerimin arasına sıkıştırıyorum.

Bütün çocukların babaları saçlarını okşuyor, elinden tutup gezdiriyor mudur. Herkezden her şeyden koruyor mudur çocuğunu.

Çocuk olmak her evde aynı mıdır ?

…

Çocuk olmak bir Anne ve Babaya sahip, onların himayesinde olmaksa, parklarda koşup oynamak, dertsiz kaygısız yaşamaksa, bütün yüklerden sorumluluklardan muaf olmaksa. Bunların hiç birine sahip olmayan, yüreğinde ve omuzlarında dünyanın yükünü taşıyanlara ne demeliyiz.

Bir çocuk ne zaman ve ne kadar yalnız ve de mutsuz olabilir.

Arkadaşları ve oyuncakları olmadığında mı? İstediği yapılmadığında, karnı doymadığında mı? …

Bir çocuk, kimsesiz, sahipsiz hissettiğinde , ilgilenilmeyip geçiştirildiğinde,destek görmediğinde en önemlisi de  çocuk Sevilmediğini hissettiğinde ve sevilmediğinde yalnızlaşır ve de mutsuz olur. İçine çekilir, hayata küser, agresifleşir. Çocuk olmak zor iştir anlayacağınız. Öyle büyüklerin dediği kadar güllük gülistanlık değil.